Comunicado acerca do cárcere da Torre e da súa dinamización por Proxecto Cárcere

Este escrito fai un pequeno resumo do que foi e está sendo o proceso para abrir o cárcere da Torre, acompañado das nosas reflexións ao respecto.

É bastante complexo de explicar, polo que aquí está a información máis relevante. Esperamos que sexa máis ou menos fácil de seguir. Intentamos desglosar as cuestións para que sexa máis comprensible, pero o certo é que unhas gardan relación con outras, así que, por momentos, repetirémonos. Ao final do mesmo inclúese unha actualización importante. Grazas por ler.

Obras

O titular actual da prisión é a SIEP, dependente do Ministerio de Interior. É evidente que desde o seu peche (2009) ata o convenio asinado co Concello da Coruña (2017) non levou a cabo as tarefas de mantemento necesarias que garantisen un grao de conservación mínimo.

Coa sinatura do convenio SIEP-Concello creouse unha partida de aproximadamente 300.000€ que o Concello era responsable de empregar en obras de mantemento. Esta cantidade é moi pequena para os desperfectos causados por anos de abandono, pero era un comezo.

Aproximadamente a metade dese orzamento empregouse en obras durante o 2018. Na teoría, ía repoñerse o sistema eléctrico (roubado durante os anos de peche, pese a que o concello xa investira nel varios miles de euros en 2010) e facer obras de mantemento básico no espazo de entrada e nun dos patios. Estes son os espazos que o Concello prevía que se usarían en primeiro lugar. Unha parte importante destas obras non se puido realizar xa que, ao comezar a acometelas, a empresa responsable xulgou que as necesidades reais de reparación eran maiores das contratadas e polo tanto era necesario un maior orzamento. Esta foi a razón pola que o patio que entraba na convocatoria de uso xa non puidese ser empregado, ao non completarse as obras planeadas. En canto ás obras que si se fixeron, foron, na nosa opinión, deficientes. Principalmente:

  1. Retirouse e foi ao lixo grande parte do mobiliario que aínda quedaba. Cando o cárcere pechou en 2009 estaba prácticamente intacto. A desidia das administracións responsables, que permitiu que se roubase ou se destrozase o seu interior, e a pouca sensibilidade coa que se realizaron as obras provoca que neste momento quede unha porcentaxe moi pequena dese mobiliario e restos similares. Poderíase ter contactado, por exemplo, con xente experta en museoloxía, en memoria histórica, ou disciplinas similares, que achegasen un criterio de selección sobre que materiais desbotar e cales poderían ser empregados despois nunha potencial actuación de conservación e difusión da historia do edificio, ou para que polo menos puidesen facer un arquivo do que había.
  2. A obra foi entregada cos buratos feitos para cableado e sistema sanitario sen recubrir, coa tornillería das fiestras mal colocada e tapada con silicona, co vidro substituído por un policarbonato que non concorda moito co resto de materiais e a estética do edificio. De feito, o policarbonato das fiestras foi fixado ás paredes de tal xeito que non era posible abrilas, o que impedía a ventilación do espazo e contribuía á alta humidade existente.
  3. Dúas das cuestións vitais que Proxecto Cárcere indicara foron esquecidas. “Esquecer” é a palabra que empregou o técnico do Concello. A primeira das cuestións era tapar dous ocos de bastante tamaño que apareceran nas cubertas debido ás tormentas. A segunda era garantir a accesibilidade universal cun baño adaptado e unhas ramplas de acceso.

Debido ao que describimos no punto 3, houbo unha nova licitación e novas obras que consistiron en substituír as partes estragadas das cubertas, crear un baño accesible e colocar novas fiestras e extintores. Estas segundas obras fixéronse nun prazo considerablemente rápido e cuns acabados correctos. En canto á rampla, se nos dixo en varias ocasións que a súa colocación era inminente. Estamos en febreiro de 2019 e aínda non foi colocada.

 

Ata aí a primeira parte do orzamento. Para a segunda parte do orzamento, barallaban dúas opcións: facer máis obras no recinto de entrada ou amañar as cubertas: O obxectivo de ambas era, en primeiro lugar, evitar máis deterioro. Esta segunda fase de obras leva demorándose desde hai máis de medio ano, que se suma á demora que sufriran as obras anteriores. Polas características das obras que hai que levar a cabo, o mellor momento para facelas é o verán e sempre se nos deu a entender que se farían antes do inverno de 2018. Porén, nunha reunión coa comisión de seguimento que se celebrou a finais do verán, preguntamos en que estado estaba a licitación e para a nosa sorpresa o persoal técnico dixo que “ata xaneiro polo menos” non se farían. Hai unhas semanas preguntamos de novo e a resposta foi que non se chegaran a licitar, e que cos orzamentos prorrogados non é posible facelo. É incomprensible por que existindo a partida para elas, as obras non foron nin tan sequera licitadas. Recordamos que o edificio foi entregado ao Concello en xaneiro de 2017, e non puido abrirse ata agosto de 2018. Un ano e medio perdido nun convenio de dous anos.

 

Rampla

O cárcere ten que ser un edificio accesible a todas as persoas. Así se contemplou no último documento que elaboramos e se lle transmitiu ao Concello nas reunións previas ás obras. Pola súa parte, o Concello comprometeuse a instalar un baño adaptado e unhas ramplas que facilitasen o acceso. Como xa expuxemos arriba, o baño tivo que esperar a unha segunda licitación.

No referido á accesibilidade ao propio edificio, era necesario instalar dúas ramplas. Unha que salvase a escaleiras do exterior, para chegar á porta principal, e outra que unise o corpo de benvida co primeiro brazo do edificio principal, salvando o paso de ronda. Estas ramplas foron xestionadas polo Concello ao mesmo tempo que as obras do baño e, segundo nos comunicaron, ían colocarse no verán de 2018, previo paso do expediente por Patrimonio. Consultamos varias veces e a súa colocación sempre era, segundo o Concello, inminente. A realidade era que non chegaban, que o contrato entre Proxecto Cárcere e Concello se asinara xa en xuño, e era necesario para o colectivo non demorar máis a apertura. En xullo de 2018 tivemos a sorte de coñecer a parte do equipo de Recetas Urbanas, que estaba na cidade para un curso de verán da UIMP. Recetas Urbanas é un estudo de arquitectura que intervén no espazo público a través da autoconstrución e da participación das propias persoas nesa transformación dos lugares que habitan. Obviamente, interesoulles todo o proceso do cárcere, visitárono, viron que había escaleiras, sacaron un metro, fixeron uns cálculos e dixeron “xa tedes rampla”. E así xurdiu un dos mellores días na historia do cárcere (certo que non hai moita competencia en canto a días bos aí). Persoas que unhas horas antes non sabían da existencia das outras traballaron xuntas durante horas para asegurar que o edificio fose accesible a TODAS. Ademais, a maior parte do material empregado foi unha doazón de Recetas, sobrante doutros proxectos. Por iso, pero sobre todo pola enerxía e o apoio que nos deron, teremos sempre un grande agradecemento a Santiago Cirugeda e ao seu equipo.

Así que efectivamente construímos unhas ramplas de acceso. Son de madeira e non están fixadas ao edificio, senón que poden moverse. Non pasaron por Patrimonio porque a) son un elemento móbil, non permanente e b) os dereitos das persoas, neste caso aquelas con mobilidade reducida, non debesen ser presa da burocracia.

 

Burocracia

En reunións previas á sinatura do documento entre Proxecto Cárcere e o Concello da Coruña se nos dixo que, despois de estudalo, a fórmula que mellor se axeitaba ás circunstancias do cárcere era a de realizar actividades presentando unha comunicación previa, coa posibilidade de agrupar varias actividades nunha mesma comunicación. Tal e como se nos presentou parecía un trámite sinxelo e polo tanto aceptouse.

A primeira sorpresa chegou coa presentación da primeira comunicación previa, para a inauguración do cárcere. Cobróusenos unha taxa de case 100 euros por unha actividade dun día. Isto para unha actividade dunha asociación cultural sen ánimo de lucro dentro dun contrato co Concello polo cal a entidade recibe 0 euros.

A segunda comunicación, que agrupaba varias actividades, tamén supuxo pagar eses case 100 euros. Non só iso senón que, inexplicablemente, daba por válidas as tres primeiras actividades listadas pero non o resto, pese a ser todas do mesmo tipo.

Paralelamente estivemos tentando saber como era exactamente o que tiñamos que presentar, xa que desde a propia administración non parecían poñerse de acordo. Comisión de seguimento, persoal de licenzas e persoal do rexistro déronnos respostas diferentes, ás veces contraditorias, sobre que formulario empregar, que documentos achegar, que sinaturas eran precisas ou non… Sabemos que hai unha nova Lei da Xunta coa cal o funcionariado aínda non está plenamente familiarizado, e que as circunstancias do cárcere son bastante particulares, o que criticamos é a falta de coordinación para tentar dar unha resposta común e definitiva, e tamén a falta de vontade do Concello para asumir a súa responsabilidade.

Finalmente, na última semana de novembro tivemos unha reunión co xefe do servizo de Licenzas do Concello, na que aparentemente quedara claro como facer as comunicacións e que documentos achegar. Ben, a seguinte comunicación que fixemos houbo que rectificala porque ao parecer agora facía falla a sinatura de alguén con colexiación, cousa que na reunión preguntamos expresamente e se nos dixo que non era necesario. De feito, todos as nosas comunicacións foran asinadas pola mesma persoa, e, como xa dixemos, parte delas foran aceptadas.

Desde o Concello non só non colaboraron para chegar a unha solución senón que se abriu un expediente de revogación de contrato por non ter cumprido coas obrigas de comunicación previa e, cando comunicamos publicamente o que estaba a pasar, a resposta do Concello na prensa foi dicir que si tiñamos un protocolo claro de como presentar as comunicacións, e iso non é certo. A comezos de decembro, tras pedilo reiteradamente por outras canles, rexistramos unha solicitude para que o Concello nos enviase por escrito un protocolo claro de como e con que documentos facer as comunicacións. A día de hoxe non tivemos resposta.

O último atranco en todo este proceso vén de Patrimonio, dependente da Xunta de Galicia. A nosa última comunicación previa recibiu finalmente a declaración de ineficacia porque, segundo a resolución do departamento de Licenzas, non consta no expediente autorización de Patrimonio para realizar actividades socioculturais. Obviamente se non constaba neste expediente, tampouco constaba noutros que si deron por válidos. Misterios da Administración. Isto aparece porque, no seu momento, o Concello pedira autorización a Patrimonio para instalar as ramplas que licitaran. Na resolución ao respecto Patrimonio fala de todo un pouco, incluíndo a autorización de actividades, pero RESOLVER só resolve sobre a instalación das ramplas (que denega, por cuestións que saberán eles). Polo tanto, ao noso xuízo, o Concello da Coruña dá un paso atrás innecesario e con el impide á asociación o cumprimento do contrato de dinamización, ao non permitirlle levar a cabo actividades.

Resulta curioso tamén que este detalle se lle acorde agora a Patrimonio, cando no verán de 2018 foron supervisar as obras que se fixeran, deron o visto bo e non pareceron ter problema ao respecto. Como tampouco tiveron nada que dicir ao deterioro do cárcere nos anos nos que estivo pechado. Por outra parte, non é esta a primeira vez que se realizan actividades (no seu momento houbo un festival de cine, varias exposicións, e actos dos distintos gobernos municipais -Bng+PSOE, PP, Marea- ) e non se opuxo tampouco.

 

Gardas

A última acción do Concello da Coruña consistiu en poñer un servizo de seguridade privada as 24 horas do día. Disto avisaron á asociación nin tan sequera 24 horas antes, por medio dunha chamada telefónica.

A razón que se nos deu é que, ao non haber actividade, o edificio é máis sensible a que a xente entre saltando os muros. Isto non lles importaba cando a comezos de 2017 se sabía que iso estaba pasando e as portas interiores do cárcere estaban, incriblemente, abertas, o cal permitía que se puidese chegar practicamente a calquera zona do edificio. E, en calquera caso, parécenos a peor das solucións posibles.

Ademais disto, nas últimas ocasións nas que persoas da asociación accederon ao edificio, se lles pediu nome e número de DNI, sen aclarar por que é necesaria tal medida nin a onde van eses datos. Un dos gardas tamén botou a dúas persoas que se acubillaban no pórtico polas noites, a pesar de que nin cometían delito ningún, nin poñían en perigo a seguridade de ninguén nin a propia.

Solicitamos nun escrito enviado por rexistro que se retirase o servizo de gardas, pero non recibimos resposta.

 

Desinformación xeral

Como queda patente nos parágrafos anteriores, a comunicación por parte do Concello está sendo moi insuficiente. Non obtemos resposta a varias peticións de reunión nin a solicitudes de información de asuntos tan relevantes como o estado de tramitación de obras ou a potencial renovación do convenio entre SIEP e Concello. Non se nos comunicou que se contratara seguridade privada practicamente ata tela na porta e soubemos da renovación do Convenio pola prensa. Isto último a pesar de que ese convenio remataba dentro do período de vixencia do contrato que hai entre Concello e Proxecto Cárcere e polo tanto resultaba esencial saber se había renovación.

 

Reunións cos grupos municipais

No pasado outono puxémonos en contacto cos partidos presentes no Concello (BNG, PSOE, PP e MA) propoñendo unha reunión no cárcere. O obxectivo era que coñecesen de primeira man o que se estaba facendo alí e tamén para que visen por si mesmos o estado do inmoble ante certas novas alarmistas.

Tivemos unha reunión con Marea Atlántica, que transcorreu con normalidade e sen nada destacable, e outra co Bloque, que tamén transcorreu con normalidade e na que se comprometeron a levar algunhas cuestións ao pleno. O PSOE aceptou nun primeiro momento a reunión, pero cando lles propuxemos unha data non contestaron. Iso coincidiu máis ou menos coas súas primarias locais, e entendemos que esa sería a causa para non concretar a reunión, pero desde entón fixemos outro intento de reunirnos e o certo é que non obtivemos resposta. O PP negouse a reunirse no cárcere, ofrecendo María Pita, cousa que impedía a motivación principal da reunión, polo cal decidimos non mantela nese momento.

Posteriormente convidamos tamén a unha reunión aos partidos que integran a M.A, que aceptaron EU e Anova. A razón foi transmitirlles os atrancos que estaba habendo no proceso. Á súa vez, o BNG, cando tivo coñecemento do expediente de revogación, púxose tamén en contacto para amosar a súa dispoñibilidade a unha reunión onde tratalo. Esta última decidimos non levala a cabo ata que a propia asociación tivese claro o asunto.

 

Proceso xudicial e imaxe pública

Nas últimas semanas houbo algún movemento en canto ao proceso xudicial no que está inmerso o concurso do cárcere. Como xa dixemos anteriormente, Proxecto Cárcere non entra a valorar o proceder ou as motivacións do Concello da Coruña, porque os descoñecemos. O que si temos que afirmar é que Proxecto Cárcere en ningún momento, nin agora nin antes, buscou nin colaborou con ningunha entidade para ser beneficiado inxustamente.

Sobre o que si podemos falar son algúns argumentos que se dan para levar a cabo a denuncia. Podemos falar, fundamentalmente, porque son unha interpretación non moi certeira de información presente no blogue de Proxecto Cárcere ou relacionada coa historia do colectivo.

 

Eses argumentos teñen que ver coas persoas que pasaron pola historia de Proxecto Cárcere: No seu momento na web de Proxecto Cárcere colgouse unha listaxe de nomes (uns 150) baixo a pestana “Quen somos”. O Partido Popular empregou esa listaxe para dicir que había moitos nomes que coincidían con xente do goberno municipal e que, polo tanto, esas persoas son membros de Proxecto Cárcere. Aquí hai varias cousas, que xa explicamos nun escrito anterior, pero que aparentemente decidiron ignorar. En Proxecto Cárcere non hai membros como tal. De Proxecto Cárcere se participa, indo ás asembleas, colaborando nos grupos de traballo, etc., realmente non se “é” da asociación. Ademais aquela listaxe saíu dos primeiros meses da plataforma, antes incluso de ser asociación, na que as persoas que quixeron apoiar ou estar informadas sobre o colectivo para loitar pola recuperación do cárcere, se anotaron. Non tiñan máis dereitos nin máis obrigas que persoas que non aparecesen nesa lista, e nin sequera era necesario que fosen a ningunha asemblea. De feito, a maioría das persoas que aparecen nomeadas polo PP nunca apareceron en ningunha asemblea, actividade, ou reunión de traballo. Si participou de forma activa Xiao Varela, ata 2011, na comisión de infraestruturas, e Rocío Fraga, ata comezos de 2012. Esta última figuraba como vogal da asociación ata 2016, pero en realidade débese a que ata ese ano non se efectuou o cambio de directiva, porque é un órgano que non ten relevancia en Proxecto Cárcere, pero é un requisito para ser asociación, e esqueceramos facer a renovación. Miguel Martín, funcionario, aparece na listaxe porque naquel momento (entre a celebración das Xornadas de Novas Formas de Xestión organizadas polo Concello BNG-PSOE en novembro de 2010 e a das Xornadas de Portas Abertas organizadas xa por Proxecto Cárcere en xuño de 2011) era o técnico da Concellería de Cultura co que tiñamos que tratar. Tamén se argumenta que cando se lle empezou a dar publicidade a esa lista de nomes, “desapareceu” do noso blogue. Non “desapareceu”, quitámola porque consideramos que era un erro mantela no apartado “quen somos” e ademais varios anos despois de que se recompilasen eses nomes. Sobre todo porque, como xa dixemos en moitas ocasións, o número e os nomes das persoas que participan en Proxecto Cárcere fluctúa de forma continua e a participación é totalmente aberta. Isto está explicado nunha entrada no blogue. En calquera caso, a listaxe está en todos os documentos que entregamos aos partidos políticos, está nas súas versións impresas que calquera pode consultar se vai ao cárcere e, ata o peche de Saramaganta, seguían na nosa web en pdf. Non hai polo tanto unha intención de ocultala, como pretenden dar a entender.

 

O Partido Popular manifestou en varias ocasións que “non ten nada” contra Proxecto Cárcere. A realidade é que as súas accións din o contrario. Non o feito de denunciar a convocatoria do cárcere, senón o feito de empregar repetidamente textos e imaxes do colectivo sen contrastalos con nós, de empregar eses mesmos datos erróneos en folletos que reparten indiscriminadamente polos buzóns, de asociar continuamente “Proxecto Cárcere” con “amiguismo”… Todo isto non amosa respecto pola asociación, máis ben todo o contrario.

Máis alá de asuntos xurídicos e leas entre partidos, o certo é que en febreiro de 2017 tivemos unha reunión co Partido Popular da Coruña. Nesa reunión estiveron as concelleiras Lucía Canabal e Rosa Gallego. Non nos transmitiron en que consistirían os seus plans para o edificio pero a señora Gallego si nos dixo “Si entráis, ¿cómo se os echa?”. A resposta, ao parecer, é “de calquera xeito posible”. Denuncias, levando o cárcere a pleno repetidamente pese a non haber novidades, convocando comisións de transparencia, pedindo os expedientes de todo o que Proxecto Cárcere fai, dicindo en prensa que entrar no edificio é un perigo, mentindo sobre as actividades que se fan… Se nos catro anos que gobernaron apenas se preocuparon do tema, isto parece máis ben un intento desmedido de poñer atrancos a toda costa que unha preocupación real. Outra das cousas que repiten é que o edificio non se abriu á cidadanía. De novo, o certo é que a inmensa maioría das actividades que si se puideron facer no cárcere foron a proposta de entidades ou persoas alleas a Proxecto Cárcere; que na medida que puidemos tentamos abrir o espazo para que puidese visitalo toda persoa que así o desexase, e que as nosas asembleas sempre foron abertas. Dicir que non se abriu a todxs é mentir. E non nos molesta simplemente porque se minta sobre nós, senón porque precisamente debido a que a nosa visión sempre perseguiu que o cárcere fose un proceso aberto, diverso e no que puidese participar canta máis xente, mellor, que se tente difundir esa imaxe entre a opinión pública é moi daniño. Gustarianos que por unha vez dixesen as cousas como realmente son, que é que se opoñen ao modelo de autoxestión que propoñemos, en lugar de desviar o debate con formas cuestionables.

Temos claro tamén que toda ese foco de atención sobre o cárcere, en grande parte creado e amplificado a base de certas novas de prensa que trataron todo o referente ao cárcere e a este colectivo con moi pouco rigor e sen poñerse en contacto con nós para contrastar nada, ralentizou e dificultou aínda máis o proceso de apertura. Cremos ademais que o Concello da Coruña non soubo responder a todo isto, non soubo defender as súas propias accións, e non soubo cooperar cun colectivo cidadá polo ben do edificio. No seu lugar o que fixo foi pasarlle todos os obstáculos á asociación, levando todo o proceso á paralise actual. Parálise que se leva xestando durante meses xa, ante a negativa dxs concelleirxs a recibirnos para aclararnos diversos puntos do proceso e a postura do Concello ante todos eles.

 

O cárcere, ao cabo, é só un exemplo concreto de algo que vai máis alá. Hai cuestións que precisan análises que vaian ao fondo e reflexións calmadas. Sería bo que partidos políticos e medios de comunicación comerciais, polo peso que teñen, se tomasen en serio esa necesidade. Por suposto hai quen xa o fai, pero a tendencia é a crear un discurso que apenas roza o superficial. Como non todo van ser queixas, queremos tamén indicar algunhas preguntas que poden ser útiles para falar de todo isto:

Cales son as ferramentas reais que se poñen a disposición da cidadanía para facer efectivas as leis de Participación?

Está o marco normativo preparado ou adaptado a iniciativas que non buscan lucro?

Cal foi o papel da prensa, como creadora de opinión, ante actuacións sobre o Patrimonio ou o urbanismo da cidade de dubidoso beneficio para o ben común cando non directamente ilegais, no momento no que estaban acontecendo? Exemplos: venda e derrubamento do asilo de Adelaida Muro, proxectos do Parque Ofimático, Edificio Fenosa, agra de San Amaro…

Cantos edificios e solares titularidade da administración hai infrautilizados e sen uso na cidade?

Que plans ten a administración para sacalos do abandono?

Que lugar se lles deixa aos colectivos e asociacións máis autónomos na construción da cidade e do benestar de quen vive nela?

 

Poderiamos poñer unhas cantas máis pero xa nos alongamos bastante. Como peche, só recordar, unha vez máis, que Proxecto Cárcere leva máis de oito anos traballando da maneira máis xusta e mellor que pode en prol dun pedazo do patrimonio e da memoria da cidade, e que ogallá a prisión chegue a ver tempos mellores pronto e a xente poida achegarse a ela e disfrutala de novo.

 

—————–

Ata aí o escrito que estivemos elaborando durante a semana que remata. Decidimos non desbotalo porque describe cuestións que son importantes durante o proceso e para o que engadimos a continuación. Vai aquí a

ACTUALIZACIÓN

A semana pasada Proxecto Cárcere volveu presentar por rexistro unha solicitude de reunión coas concellerías de Participación e de Urbanismo. Deuse de prazo ata o venres 8 de febreiro, porque considerabamos que era urxente. No día que remataba ese prazo, e sen ningunha outra información ou aviso previo, se nos comunicou por vía teléfonica que o Concello da Coruña decidira non prorrogar o seu convenio coa SIEP e que polo tanto o seu contrato con Proxecto Cárcere deixaba de ter validez. O convenio co Ministerio vencía o 15 de xaneiro pero en ningún momento, e pese a pedir información en varias ocasións, o Concello tivo a ben informar á asociación de como estaban as negociacións nin de cal era a súa posición ao respecto, todo a pesar de que ese convenio ten un efecto directo no noso contrato que, recordamos, non remataba ata xuño. Dificilmente pode haber colaboración entre o Concello e unha asociación cando o primeiro nega información sistematicamente e sen razón algunha e impide o diálogo.

De calquera xeito, Proxecto Cárcere, como parte da veciñanza que é, xa puxo de manifesto nestes meses o seu compromiso coa dignidade do espazo, coidándoo e poñéndoo a dispor de todxs. Por sorte, contou para isto coa colaboración de moitas persoas. Pola súa banda, as administracións parecen insistir en prolongar o seu abandono. Recordamos polo tanto a responsabilidade que teñen os distintos organismos implicados – SIEP, Concello da Coruña, Dirección Xeral de Patrimonio – e pedimos que, dunha vez, a asuman e cooperen para a súa conservación.

Canto recibamos máis información e unha comunicación oficial poderemos facer máis valoracións.

Advertisements

Comunicado cesamento actividade no Cárcere

Con moito pesar temos que anunciar o paro temporal de actividades públicas no antigo Cárcere da Coruña, un paro que esperamos sexa breve e con pronta resolución.

A razón que se nos expón por parte do  Concello para ese cesamento é que non se dan como válidas as comunicacións de parte das actividades realizadas durante estes meses ao non estar a seguir o procedemento administrativo adecuado.  O que non se nos di é cal é ese procedemento de comunicación, pois a día de hoxe, aínda non recibimos un protocolo claro, firme e coherente co contrato asinado en xuño de 2018.

A pesar de non ter esa información dende Proxecto Cárcere tentamos cumprir coa nosa parte e todas as actividades realizadas foron comunicadas por rexistro.

Sendo conscientes das dificultades e sen eludir o noso grao de responsabilidade na posta en marcha dunha colaboración pioneira na cidade entre institucións e movementos sociais apostamos pola paciencia, cautela e diálogo, polo que solicitamos varias veces reunións cos diferentes axentes implicados no proceso: departamento de Licenzas e Disciplina urbanística, concellerías de Rexeneración Urbana, Participación e Culturas, alcaldía e o comité de seguimento do contrato de cesión do Cárcere para a súa dinamización.

A única resposta que recibimos ata este mes foi do comité de seguimento, que non foi capaz de aclararnos o procedemento nin ofrecernos solucións concretas, deixándonos nun estado de confusión, incerteza e abandono tendo que tomar as nosas propias decisións en solitario.

Neste mes de decembro, a raíz de recibir unha nova comunicación relacionada coa deficiencia das comunicacións de actividade presentadas, fomos recibidas pola asesoría xurídica e o director da área de Rexeneración Urbana do Concello, que si nos indicaron verbalmente un protocolo máis concreto e razoábel.

Sentimos alivio e esperanza porque vimos como finalmente se re-abría unha vía de diálogo, vontade de colaboración e resolución de problemas por ambas partes. Se ben as dúbidas reaparecen cando ao querer aplicar este protocolo xorden novos requirimentos que contradín a información inicial, cando se paraliza unha actividade programada e comunicada sen nos avisar directamente, e para terminar de complicalo cando, na pasada semana ,  se nos comunica que a Xunta de Galicia considera que se están a incumprir a normativa autonómica neste proceso e se nos demanda por parte do Concello por escrito que presentemos nós un permiso emitido pola institución autonómica para poder continuar coas actividades.

Neste punto estamos con toda a boa vontade de colaborar na medida da nosa responsabilidade e capacidades, a pesar da evidente descoordinación entre as administracións local e autonómica que esperamos se clarifique para poder reanudar a actividade o antes posíbel.

Paralelamente imos iniciar un proceso de análise e avaliación destes 6 meses de experiencia dentro do Cárcere, a pesar das limitacións espaciais e de uso público, as dificultades administrativas e as presións políticas alleas a Proxecto Cárcere, que indubidabelmente prexudicaron a nosa tarefa de dinamización cidadá do espazo. Cos resultados deste traballo reflexivo elaboraremos unha serie de propostas de mellora que compartiremos publicamente coa firme intención de avanzar na rehabilitación do edificio e uso do mesmo por parte da cidadanía, obxectivos de Proxecto Cárcere dende hai 8 anos.

Queremos terminar agradecéndovos a todas as persoas, colectivos e organizacións que nos estades a mostrar apoio durante estes meses e incluso antes porque sodes a razón de que continuemos aquí, resistindo, e reafirmando o valor deste edificio e deste proxecto.

ASINA A CAMPAÑA –  O CÁRCERE: MÁIS E MELLOR!

 

 

This slideshow requires JavaScript.

 

8 anos de Proxecto Cárcere

Hoxe estamos de aniversario. Hai 8 anos que un grupo de xente diversa nos coñecéramos nas Xornadas de Novos Modelos de Xestión Cultural e decidiramos pouco despois constituirnos como Plataforma.

Vimos no Cárcere unha oportunidade para recuperar a nosa memoria e convertir un espazo outrora de represión nun de creatividade e liberdade.

Pensamos que tanta enerxía e vontade e sobretodo moito traballo altruísta sería valorado e non tardaríamos en ver a antiga prisión rehabilitada e chea de actividade cidadán.

Pero apesar de que en xuño de 2011 poidemos entrar e organizar as Xornadas de Portas Abertas,  que nos demostrou que non estabamos tolas e que era posibel materializar a nosa idea, tivemos que enfrentarnos a 7 anos de parálisis institucional vendo como o edificio se deterioraba.

Dende xuño deste ano estamos xa dentro dunha pequena parte do Cárcere, e dende agosto con actividade pública. Estes foron uns meses de moita ilusión e aprendizaxe, onde coñecemos a moitas persoas que dun xeito ou outro queren, como nós, que esta iniciativa avance.

Tamén houbo momentos dificiles e o futuro deste proxecto e deste espazo permanece a día de hoxe no ar.

Nós esperamos que toda a enerxía e cariño que se leva posto nestes 8 anos teña a súa merecida recompensa e que sexan por fin os intereses das persoas e a súa vontade de coidar e dar vida ao Cárcere, os que prevalezan.

Parabéns a todas por estes 8 anos de Proxecto Cárcere.

Boletín do Cárcere – Outubro 2018

BOLETIN_PC_2

A Coruña, Outubro 2018

O cárcere quédase pequeno.

Dous meses despois da apertura dunha parte da antiga prisión provincial da Coruña o interés en visitar máis cárcere e facer máis actividades non fai máis que aumentar.

O uso do cárcere está moi limitado tendo que renunciar ao 80% das propostas de actividade que presentaramos para a dinamización do espazo en xullo de 2017. A falta de recursos para acondicionar máis espazo e con máis capacidade e diversidade de usos, fixo que este se reducira ao que na actualidade se pode utilizar.

CAMPANHA MAIS E MELLOR

Na campaña de sinaturas O Cárcere: máis e mellor, que termina este fin de mes de outubro, e que foi iniciada o mesmo día que entramos, xa puxemos de manifesto que este era só un primeiro paso e que era imprescindibel un compromiso político Concello – Cidadanía a medio e longo prazo.

Con este fin convidamos as diferentes organizacións políticas no goberno para que coñecesen o espazo e o traballo que se está a facer. Continuaremos con esta tarefa ampliando a outros axentes da cidade nas próximas semanas e logo comunicaremos resultados.

Para saber máis e asinar a Campaña fai click AQUI

Estamos a ver que as diferentes linguaxes e prioridades que podemos ter a acción cidadá e o sistema administrativo e político fan intrínseco un proceso que debería ser moito máis fluído e dialogado. Especialmente moito máis dialogado.

Supoñemos que con paciencia, vontade e a base de proba-erro iremos chegando a camiños de encontro que sexan eficaces e xustos para todas as partes.

Esta entrada, como xa manifestamos anteriormente, non é para nós a ideal, pero desde logo é mellor do que asistir impasibeis a un cárcere pechado e deteriorándose.

A nosa prioridade, agora como 8 anos atrás, é dar vida ao Cárcere a través da súa rehabilitación e uso sociocultural  por e para a cidadanía.

E nisto as cousas si están indo moi ben. Propostas de actividades moi diversas das que, nos enorgullece dicir, que todas durante este mes foron de xente allea ao Proxecto Cárcere. Persoas e colectivos que sinten este espazo como propio e que están dispostas a darlle unha outra vida.

Apesar de que o verán terminou continua a achegarse xente a preguntar e a saber si se podería visitar a parte interior, onde están as celas e panóptico, e a saber máis sobre que uso se lle quere dar. Oxalá pronto se poda dar tamén resposta a este desexo.

Unha visita que queremos mencionar especialmente foi a das Brigantias, que deron unha charla divulgativa sobre o Roller Derby. Este é un deporte de equipo en patíns autoxestionado polas xogadoras e de base feminista e inclusiva. Máis información AQUI

Elas, como nós presentaran a súa proposta para o Cárcere o ano pasado e desde hai tempo tiñamos moita vontade en coñecelas persoalmente.

Falaron do dificil que era acceder a pistas de entrenamento xa que na Coruña hai moitos clubes deportivos, o que é moi bo, pero insuficientes instalacións. Para o seu uso priorízase a clubes con maior número de participantes e máis consolidados, pero claro, para poder crecer hai que entrenar, e para entrenar hai que ter onde facelo. Vamos, a pescada que se morde a cola.

Podería ser o Cárcere unha posibilidade para dar resposta a esta necesidade cidadá? Os patios da parte de atrás chegan aos metros mínimos requeridos. De momento deixamos ese dado cima da mesa.

E xa continuando coa actividade de Outubro que vai xurdindo extraordinariamente. Este xoves 18 de outubro ás 19:00 teremos ao arquitecto social Santiago Cirugeda no Cárcere para falarnos de “O dereito á ilegalidade”.

Cirugeda propiciou que se fixeran as rampas de accesso ao Cárcere. Estas son estructuras mobiles feitas con materiais reciclabeis que fixeron posibel que desde o minuto 1 todas poidesemos entrar no cárcere.

Promete ser moi interesante, non faltes.

Máis información AQUI

E nós pois a facer moito traballo. As que vedes por ali limpando, ou falando coa xente, as que suben información ás redes, as que dan paso ás propostas e axudan nas actividades, as que descifran formularios, as que os presentan e as que atenden á prensa, somos todas persoas voluntarias.

Máis ben somos persoas namoradas do Cárcere, porque fai falta moito amor para dedicarlle tantos anos e tanto esforzo a un edificio, a un proxecto e á memoria que representa.

cartaz recollida memoria oral

As historias que nos están contando diversas persoas que se achegan ao Cárcere son un ben común que consideramos forman parte do patrimonio inmaterial da antiga prisión. Estamos a formar un grupo de “recolledoras de memorias” e tamén pedimos a quen queira que nos comparta a súa experiencia directa ou indirecta coa prisión.

Se estás interesada podes enviarnos email a proxectocarcere@gmail.com ou achegarte ao cárcere os días de mantemento.

Mércores, Venres e Sábados de 17:00 a 20:00 estamos no Cárcere.

Esperámoste.

Recollida da Memoria Oral do Cárcere

cartaz recollida memoria oral

Nestes primeiros meses de actividade no Cárcere tense achegado moitas persoas que dun xeito ou outro tiveron relación coa antiga prisión da Coruña.

Presas e presos, familiares que viñan a visitalas/os, traballadores e traballadoras do Cárcere, veciños e veciñas…

Cada historia convertiuse nun pequeno tesouro que nos facía coñecer máis este lugar que tanto quixemos reabrir.

Coa ilusión de compartir esta memoria xurdiu o proxecto que vos presentamos agora e do que nos gustaría participárades “Recollida da Memoria Oral do Cárcere”.

Será un proxecto en dúas fases iniciándose a primeira na próxima semana e durante todo o mes de outubro.

Logo farase unha formación para as persoas que vaian participar na segunda fase que terá lugar a partir de novembro e onde faremos o traballo máis sistemático de recollida de memoria oral.

Para poder realizar este proxecto precisamos persoas voluntarias con disponibilidade os mércores, venres e/ou sábados de 17:00 a 20:00 para ter conversas e toma de contacto coas persoas que se aproximen a contar as súas historias.

Se este proxecto che interesa e podes comprometerte polo menos un día por semana achégate o próximo martes 25 de setembro ás 20:00 ao Cárcere e/ou escribe a proxectocarcere@gmail.com

Esperámoste!

 

O “Novo Cárcere” 91 anos despois

cartaz 91 anos cárcere copy

O 20 de setembro do 1927 inagurábase este cárcere, como consta na placa da entrada na que se menciona a mellora que supuxo para as condicións das persoas presas, e na que se fai referencia ao traballo incansable da visitadora de prisións Concepción Arenal.

O xoves 20 de setembro de 2018 ás 20:00 faremos xunto coa CRMH (Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica) unha pequena celebración recordando esta data 91 anos despois e as persoas que lá estiveron.

Celsa Díaz Cabanela, presa por motivos políticos durante o franquismo, será a encargada de colocar unha placa en homenaxe ás persoas presas no Cárcere.

Despois do acto haberá petiscos.

This slideshow requires JavaScript.

La Coruña sentía el oprobio de tener por Cárcel un inmundo caserón que el Poder renovados del Directorio Militar acordó derruir sustituyéndola por este amplio y soleado edificio en que los delincuentes podrán cumplir de modo más humano la prisión a que sean sometidos por imperio de la Ley en consonancia con el espíritu que inspiró el apostolado social de la insigne pensadora gallega Concepción Arenal.

Los esclarecidos coruñeses adoptivos Don José Calvo Sotelo y Don Mario Muslera Planes cooperaron eficazmente a la realización de esta obra.

El Ayuntamiento de La Coruña al dar en este mármol forma perpetua a su gratitud desea que la hagan suya las generaciones venideras”

El Alcalde, Manuel Casas, 20 de Septiembre de 1927

 

Podes ver máis información sobre o Cárcere no apartado de Historia do Cárcere deste blog Historia do Cárcere

 

Boletín Informativo – Setembro 2018

BOLETIN_PC_2

A Coruña, Setembro 2018

Aqui está o noso boletín que agora será mensal mais non por iso menos interesante.

Durante estas semanas estivéronse realizando diversas actividades no Cárcere e recibimos moitas visitas de viciñas, persoas que por diferentes razóns estiveron dentro destes muros ou teñen familiares que aqui esitveron. Tamén viñeron turistas que visitavan a nosa cidade, a Torre de Hércules, as praias e este edificio non lles pasou desapercibido.

 


Todas estas persoas nos regalaron momentos moi especiais e nos mostraron o seu apoio para a rehabilitación do edificio e deste proxecto cidadá.

Agora co inicio do curso as propostas de actividade multiplícanse e a xestión do espazo comeza a asentarse. Podedes ver información actualizada no noso blog PROGRAMACIÓN

E como vai esta relación entre Concello e as xentes do Cárcere? Pois aos poucos imos entendendo, non sen dificultades, cal é a responsabilidade da cada unha. Esperamos que finalmente o entremado burocrático se clarifique e sexa xusto e equitativo para todas.

Este mes comezamos tamén as reunións cos diferentes partidos políticos no goberno. Todos eles foron convidados e esperamos que todos podan vir a coñecer o Cárcere e se involucren nos obxectivos principais da campaña de sinaturas “O Cárcere: máis e mellor”:

  1. Continuar coa rehabilitación do Cárcere. Incluíndo a realización inmediata das obras previstas para o verán.
  2. Facilitar a xestión cidadá do inmoble. Promover e defender a capacidade da cidadanía para crear e organizar acción social e cultural.

Para isto é imprescindíbel un compromiso real das institucións, un diálogo aberto e de igual a igual onde se escoiten as diferentes perspectivas e onde, sobre todo, haxa vontade de cambio.

Unha vez terminados os encontros faremos un informe cos resultados e pasos a seguir.

Untitled-1 copy

Colocación da primeira pedra do “Novo Cárcere” en 1925

O 20 de setembro do 1927 inagurábase este cárcere, como consta na placa da entrada na que se menciona a mellora que supuxo para as condicións das persoas presas, e na que se fai referencia ao traballo incansable da visitadora de prisións Concepción Arenal.

Nesta semana faremos xunto coa CRMH (Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica) unha pequena celebración recordando esta data 91 anos despois e as persoas que lá estiveron.

E continúamos…

 

La Coruña sentía el oprobio de tener por Cárcel un inmundo caserón que el Poder renovados del Directorio Militar acordó derruir sustituyéndola por este amplio y soleado edificio en que los delincuentes podrán cumplir de modo más humano la prisión a que sean sometidos por imperio de la Ley en consonancia con el espíritu que inspiró el apostolado social de la insigne pensadora gallega Concepción Arenal.

Los esclarecidos coruñeses adoptivos Don José Calvo Sotelo y Don Mario Muslera Planes cooperaron eficazmente a la realización de esta obra.

El Ayuntamiento de La Coruña al dar en este mármol forma perpetua a su gratitud desea que la hagan suya las generaciones venideras”

El Alcalde, Manuel Casas, 20 de Septiembre de 1927